Doğum Hikayeleriikiz

Bir anda iki çocuk annesi olmak.. Rabbimin güzel mucizesi, hediyesi. Evlatlarıma hamile olduğumu öğrendiğimden beri hiçbirşey hissedememiştim yoğun anlamda. Ben iyi bir anne olabilecek miyim diye düşünüp duruyordum. Acaba onları eşit sevebilecek miyim ya birini daha çok seversem diye hiç kendime güvenemiyordum. İnsan evladını ayırır mı hiç? Anne olmadan idrak edemiyorsun işte..

30 haftalıktık henüz bir gece öncesinden kızlarımın odasını boyamıştık. Babasıyla işimiz bitince eşim beni odaya götürdü ve “nasıl olmuş bak bitti istediğin renk mi” diye sordu. Bende karnımı okşuyordum kızlarımı yani “bakın odanızda hazır sizi bekliyoruz” dedim. Çok mutluydum gece uyandım ve bir damla kan gördüm endişelendim. Daha bir hafta önce kontrolüm vardı ve erken doğum riskim yoktu doktoruma göre. Üstelik birine güvenemeyip ikincisine gitmiştim.

O kadar zor geçmişti ki hamileliğim.. 30 haftanın bir günü kusmadan geçmedi. Ayakta duracak halim bile yoktu ama o kanı görünce öyle bir güç geldi ki bana koşa koşa gittim doğum çantası hazırladım içime doğmuş sanki.. Çantayı hazırlayıp köşeye koydum, tekrar lavaboya gittim. Herhangi ters bir durum yoktu yattım uyudum tekrar olursa hemen hastaneye koşacaktık, eşimi uyandırmadım. Sabah yine aynı şeyi gördüm ama kalkamamışım eşim işe gitmiş. Hemen annemi aradım babam duydu sesimi o kadar panik oldu ki ambulansı ara geliyoruz dedi. Aradım ambulans 5 dakikaya geldi direk damaryolu açtılar bende beklemelerini söyledim. Annem geldi bindi ve hastaneye gittik belli başlı muayenelerden geçtim ( baya acılı ). Açılmam 4 cm olmuş sancım varmış ben hissetmiyordum oysa sancı falan panikten ve korkudan olsa gerek..

Sabah 8 e yatış verdiler direk gider gitmez sondalar, makinalar, ilaçlar, serumlar derken durdurmaya çalıştılar ama nafile.. Sancıyı artık öyle bir hissetmeye başladım ki belim kopuyordu ayağada kaldırmıyorlardı. Açılma var diye geberiyordum sancıdan ama en çok evlatlarım için korkuyordum.. Çünkü daha 7. aya yeni girmiştik çok küçüklerdi.

İki doz ciğer geliştirici vurduktan sonra akşam 20:30 da doğuma alındım çünkü hayati riskimiz oluşmuş üçümüzünde..

Beni masaya yatırırlarken aklımdan içimden geçen tek şey “ Allahım nolur bu odadan sağ salim çıkmayı nasip et evlatlarımı bağışla bana dedim. Ve apar topar bayılttılar zaten direk doğum gerçekleşmiş ve çok şükür bebeklerim sağlıklı doğdu.

Uyanır uyanmaz sordum “bebeklerim” dedim hemşire mi doktor mu bilmiyorum “ikisi de hayatta merak etme dedi”. Tek ağzımdan çıkan “Allah razı olsun sizden” dedim şükür ettim. Ama onları göremedim direk küvöze almışlar solunum için.

Sonra beni odaya aldılar hiç doğum yapmış gibi hissetmiyordum kendimi bebeklerimi düşünüyordum ama kendimi tüm hislerle veremiyordum.. Korkuyordum ben nasıl anneyim diye. Hastaneden taburcu olduğum gün bebeklerimi görmek istedim doğum yaptığım hastanede yer olmadığı için sevk etmişlerdi özel bir hastaneye. Oraya gittim ama yolda giderken sanki başkasının bebeğini görmeye gidiyor gibi hissediyordum.

Beni yoğun bakım için giydirip hazırladılar. İçeriye girdiğim andan itibaren ellerim titremeye başladı. Daha sonra gözlerim doldu daha bebeklerimi görmemiştim bile.. Sonra küvözde onları ilk gördüğümde Allahım dedim çok küçükler minicikler 30 haftalık 1.5 kilo bile olmayan bebekler.. Sonra tutamadım kendimi onlara yetememekten korkup ağlamaya başladım. Hemşiresi onlara dokunmam için ellerimi temizledi. Dezenfektan sıktı elimi ilk tuttukları anı asla unutamıyorum parmağımı öyle bir sıkışı vardı ki “ Anne nerdesin beni bırakma “ der gibiydiler. O an tüm gözyaşlarım sel oldu aktı. Sanki sadece onları bağrıma basmak istedim. Kucağıma almak, kokularını duymak ve sarılıp öpmek ama yapamadım yasaktı çünkü temiz değildim.

Öyle zor ki bugün 1. ayımız oldu evlatlarım çok şükür sağlıklı. Sadece şükrediyorum rabbim bana iki mucize gönderdi inşalllah evimize geldiği günleri de gösterir.

Benim doğum hikayem böyle son buldu işte. Onlarla temas edince parmaklarını tutunca bile iliklerime kadar anneliği hissettim tüm korkularım tüm endişelerim bitti artık🙏🏻

Diğer doğum hikayesini okumak için tıkla!

İyikianneyim blogu instagramda!

Bir cevap yazın

Yorumu gönder